Blurring, wat is dat nu weer? (april-mei 2016)

Een veel voorbij komende marketingterm van de laatste tijd en dan met name in de detailhandel is Blurring. Onder druk van de economische ontwikkelingen maar ook vanuit het belang van belevingsmarketing, is duidelijk dat dit begrip vooral veel gehanteerd wordt bij de koppeling van de foodmarkt met de gastronomie. De grenzen van wat men traditioneel verkoopt in de winkel vervagen. Het binnenhalen van een gezellige beleving in de winkel wordt gerealiseerd door extra verse producten te koppelen aan een lekker hapje en misschien wel een drankje. Kennen we traditioneel het kopje koffie bij de kapper of bij een bezoek aan de woonboulevard, tegenwoordig moet het echt wel wat meer zijn. Dit begon met een glaasje jus d’orange. En de voorloper hiervan waren de supermarkten. Bij laatstgenoemde zie ik nu ook al een soort van horecagedeelte ontstaan waardoor de klanten duidelijk langer op de winkelvloer aanwezig zijn. Het wordt vooral een soort van ontmoetingsplein met een ultra vers beleving. Zeg maar, de volwassen variant op een hangjongeren plek. En dit alles met het doel om toch de klant meer geld uit te laten geven en tevens nieuwe klanten aan te trekken. De klant wordt enthousiast gemaakt met het tonen van verse producten, met daarbij dan verschillende bereidingswijzen en ook nog de mogelijkheid van de directe aankoop van een dergelijk gerecht. Het opeten in dezelfde sfeer in de winkel is nu de volgende stap. Het is maar goed dat veel mensen niet weten dat achter deze gastronomische beleving het begrip blurring schuil gaat. Hiermee zou je immers heel andere associaties krijgen.